sábado, 17 de noviembre de 2012

PLAZA 9 DE JULIO - PLATEA SALTENSIS

Recordando las cosas de mi Salta quinceañera,          
de tardes otoñales, perfumadas por azahar,                 
hay sueños que perduran y reviven en la mente         
con toda la frescura de volverlos a encontrar.            
Con todos los amores que guardamos muy profundo,
con todos los amigos de ese tiempo colegial:              
la vuelta de la plaza con chiquillas coqueteando         
a todos los tenorios aprendices del amor.                     
¿Dónde estás, paseo inolvidable?                                  
¿Dónde estás muchacha encantadora?                         
Con el sombrero en mano saludábamos felices           
a tu mirada pilla, que nos insinuaba un sí;                    
y a la tarde siguiente tu sonrisa ya no estaba,             
para darnos la ilusión de continuar el gran amor.        
Plaza 9 de Julio, resguardada por recovas:                   
tus árboles añosos dan su sombra maternal,                            
para el andar tranquilo de la gente que pasea              
del encuentro grato con la Salta del ayer.                   
Por la calle Caseros destacándose el Cabildo              
y por la calle España majestuosa Catedral,                   
Plaza 9 de Julio, sos el alma de mi Salta                         
y siento que regreso a mi tiempo juvenil.                       

Quam dulce memorare Saltam in toga virili:
Autumnus opes suas infundebat pomiger.
Mens volat ad delicias nullo pacto obliviscendas,
in peripato vivit thesaurus iuventutis.
Recordor paedagogos, qui pueros comitabant
et ludum et puellas in platea saltitantes;
eas salutabamus, quia tabellae non placebant,
et puellae incendebant corda nostra in Venere.
Ubi sunt, romanticae tiliae?
Ubi estis, populea itinera?
Inclinato capite, dominas salutabamus
et deae respondebant inclinatis oculis…
sequenti tamen nocte a platea non aberant,
ut pectora incenderent in suspirio exanimi.
Forum meae civitatis, quod porticus contegebant,
protege peripaton viridibus foliis,
ut populus ambulans gaudeat priscis historiis
et Hispaniam aeternam moribus resipiat.
Per semitas umbratas perantiquis arboribus
pedes dirigebamus in sanctam Cathedralem;
Capitulum visebam magna cum delectatione
at in pectore imo puellae semper latebant.
[Versus fecit Juan Carlos Saravia; musicam, Pancho Figueroa.]

martes, 24 de julio de 2012

LYRA NOCTIVAGA


Amici, ecce Latina conversio cantionis Argentiniensis. 

GUITARRA TRASNOCHADA – LYRA NOCTIVAGA

La noche me está envolviendo           
con su lunita color de plata.                            
De lejos me trae el río                                    
un rumor suave de agüita clara.                        
¡Qué noche! Vieras qué noche:                        
La cordillera, toda nevada.                             
La luna se hace pedazos                                 
sobre las cumbres de la montaña.                   
¡Ay! Guitarra trasnochada,                             
canta conmigo mis añoranzas;                       
contale cuánto la quiero                                  
a la que espera, mi enamorada.                   
Semilla, te has hecho árbol;                           
flores y nidos fueron tus ramas;                       
el tiempo quiso traerte                                    
hasta mis manos hecha guitarra.                       
Amiga, mi leal amiga,                                    
que con mi alma lloras o cantas,                      
la noche se está volviendo                              
puro recuerdo, pura nostalgia.             


Dum nox umbras praetendebat, 
ambulat Luna per altos colles
et rivulus ad me affert
canticum lene ridentis aquae.
Nox atra et nox stellata, 
vide nives operire montes.
Noctivaga Luna, rumpis
tuos albores inter culmina.
Eheu! Lyra mea noctivaga,
mecum cane tu meas tristitias
et dic desiderio meo:
“Amo te, mea dulcis Indula.”
Semina arbores fiebant,
flores et nidi deveniunt rami
sed labor hominum fecit
te, lyra mea chordis canoris.
Amica es, semper fidelis,         
tu animam fidibus solaris.
Nox et Luna noctivaga
tristitiam ferunt et auferunt.

lunes, 2 de abril de 2012

V CONVENTUS

V CONVENTUS
Hodie, die II mensis Aprilis, AD 2012, in taberna Societatis Raedarum Argentiniensis (Automóvil Club Argentino), V Conventum Coetuli Urbis Bonaerensis egimus Sergius, Ataulfus, Agnes et ego, Radulfus. Per LX minuta locuti sumus de proximo Paschate, de quibusdam hodiernis linguae Latinae vocabulariis et de rebus Latinis in hodierna Anglia. Felices sumus, quia modeste et caute, sed ambulamus. Valeatis omnes.

domingo, 1 de enero de 2012

SALUTATIO MARTINI AD NOVUM ANNUM (AD 2012)

MARTINVS RADVLFO

Gaudentibus nocte ebriis nouus coepit
annus. Quid hic iam sobriis feret nobis?
Nunc respicit peracta homo bonum sperans
fore hunc annum timetque, ne malus fiat.
Annus Deo, precor, fauente sit felix
tibi et tuo sit pectori quies et pax!

VALE

domingo, 25 de diciembre de 2011

IV CONVENTUS

Carissimi amici
Die Lunae 19 mensis Decembris huius AD 2011 IV Conventum COETULI URBIS BONAERENSIS egimus. Adfuerunt Agnes, Leonardus, Sergius atque ego, Radulfus. Latine locuti sumus de tribus rebus praesertim. 1. De carminibus Nativitatis popularibus. 2. De quibusdam mustelis Australianis, quae "trichouri" vocantur. 3. De parvis columbis quae hodie Urbem Bonaerensem nostram invadunt.
Laeti Conventum celebrabamus, quia Nativitas prope erat. Valeatis omnes,
Radulfus

martes, 29 de noviembre de 2011

JINGLE BELLS - TINTINANT SIGNA

JINGLE BELLS – TINTINANT SIGNA

            “Jingle Bells es una de las canciones tradicionales de invierno más conocidas y cantadas en todo el mundo. Fue escrita entre 1850 y 1857 por el compositor estadounidense James Pierpont (1822-1893) bajo el título de One Horse Open Sleigh y fue publicada en la ciudad de Boston por la compañía Oliver Ditson & Co. el 16 de septiembre de 1857. En 1859 la canción fue relanzada, esta vez bajo el título Jingle Bells, or the One Horse Open Sleigh. A pesar de estar íntimamente conectada a la Navidad, no es específicamente una canción de Navidad, ya que no se menciona, y trata sobre las carreras de caballos”
Amici mei, videte reinterpretationem Latinam huius cantiunculae. Reinterpretationem dixi, quia paululum Nativitatis spiritus in eam insere temptavi. Non scripsi campanae sed signa; amicus enim meus poeta Lucianus Maia Brasiliensis me monet: prope omnes Romanicae linguae voce campana utuntur; Lusitanorum lingua, signo.

Jingle bells, jingle bells,                       
Jingle all the way:                                            
Oh, what fun it is to ride                                 
In a one-horse open sleigh!                             
Dashing through the snow                             
In a one horse open sleigh,                             
O’er the fields we go,                                     
Laughing all the way.                                      
Bells on bobtails
[1] ring,                         
Making spirits bright:                                      
What fun it is to ride and sing              
A sleighing song tonight!                                  
[1]  The horse's name is not "Bobtails" or "Bob". The horse is described as "bobtail" or "bobtailed" which refers to the tail as being "bobbed": cut shorter or docked, which was commonly done to the tails of carriage horses to keep them neat and reduce the chance of the tail getting caught in the reins.

Tintinant, tintinant,
signa tintinant:
vere beata effulsit nox
nobis ferens salutem.
Pastores pascunt
et, dum oves balant,
symphoniam agunt
una cum angelis.
Bos et asinus
Puerum mirantur:
Lex Antiqua et Lex Nova
ibi figurantur.

domingo, 31 de julio de 2011

III CONVENTUS

Amici carissimi
Die Veneris 30 mensis Iulii, AD 2011, nostra in Urbe Bonaerensi, nos recepit caupona cui nomen est Starbucks (pax Americana etiamnunc manet). Angulus qui vias Las Heras et Austriam iungit vicinus Nationali Bibliothecae est. Ibi III Conventum nostrum egimus, magna cum felicitate. Adfuimus Diana, Sebastianus, Sergius et Radulfus. Locuti sumus latine de variis rebus; praesertim de modo vivi sermonis Latini colendi. Temptemus omnes magis magisque latinitatem vivam servare, licet non docti simus. Lapsus loquelae aliquid  pulchritudinis affert, si bona voluntas non deest. Salutat vos omnes
Radulfus